Wensenlijstje

Jeetje, het is alweer bijna zover.

Merel wordt bijna twee jaar. Wat een grote meid al.

Nu ze goed aan het lopen is, lijkt ze ook opeens veel groter. Raar is dat hoe dat werkt.

Voor haar verjaardag hebben we een aantal wensen bij elkaar gezocht, passend bij wat Merel leuk vindt om mee te spelen op dit moment.

- Boekje met naam erin verwerkt. Bijvoorbeeld van Nijntje of Winnie de Poeh. Kan via bijvoorbeeld  www.mijnnaamboek.nl, www.personalgifts.nl

- Handpoppen, bijvoorbeeld bij het Zingende Nijlpaard, of via www.handpop.nl.

- Playmobil huis en Playmobil poppetjes, meubeltjes, etc.

- Matroushka popje (zo'n popje met meerdere popjes erin)

- Verkleedkleren

- Cdtjes met kinderliedjes (niet alleen de bekende, hebben we al veel van)

- Voorleesboek van Marianne Busser en Ron Schroder

- Duplo poppetjes

- Snijfruit van hout

- Zandbakspulletjes (vormpjes om zandtaarten te maken)

- Houten puzzel

- Regenlaarsjes maat 22

Nou genoeg ideetjes dus!

Yesssss!

Maanden heb ik er over doorgezaagd, dat wachten op het moment dat het eindelijk zou komen.

Vorige keer leek al wat in de goede richting te gaan, maar na de vakantie wilde het toch weer even niet doorzetten. 

Maar vandaag 15 mei 2011 is het eindelijk zover...

MEREL LOOPT LOS!!!!

Ze had gisteren al een keer een stapje gedaan los van iets, dus toen prikte bij mij al meteen een traantje. Maar vandaag stond ze bij de bank en ik zat op de grond. Toe maande ik haar om naar me toe te komen. Ze stond los, wat ze al wel meer aan het oefenen was, en toen zette ze haar stapje. Ik strekte mijn armen naar haar uit en daar kwam ze hoor, wel 5 stapjes achter elkaar. Ik riep snel naar Bart en die kon ook nog net meekrijgen hoe ons meisje haar eerste stapjes de wereld inzette. Helemaal geweldig. Daarna vond ze het meteen helemaal leuk, natuurlijk ook omdat we haar helemaal de hemel inprezen, een groot applaus gaven en nog meer knuffels en kusjes dan normaal. De tweede loopsessie hebben we meteen vereeuwigd op de film en doorgestuurd naar de opa's en oma's en de tantes en ooms. 

Na haar slaapjes wilden we meteen weer oefenen natuurlijk, maar eerst wilde ze even niet. Gelukkig deed ze daarna weer wat stapjes, dus ze is het niet verleerd ;0).

Het is precies gegaan zoals we het allemaal al hadden voorspeld. Ik had donderdag een afspraak gemaakt bij de kinderfysiotherapeut om eens mee te kijken of alles motorisch in orde is. Die man zei ook toen ik vertelde dat Merel 20 maanden is en nog niet los loopt, dat het dan verstandig was dat ik een afspraak maakte. Toen ze een paar maanden was, hadden we ook een afspraak gemaakt bij diezelfde kinderfysiotherapeut, omdat Merel een voorkeushouding leek te hebben. De CB-arts zag toen ook al een kleine verplatting van een kant van haar hoofdje. Nadat ik die afspraak had gemaakt begon ze meteen daarna haar hoofd meer op te tillen en ging ze op beide kanten liggen. De voorkeurshouding en verplatting verdween als sneeuw voor de zon. Als het zo doorgaat gaan we de volgende afspraak bij deze fysiotherapeut ook maar weer afzeggen. Als het haar nog veel moeite kost de komende weken, laten we hem toch nog even meekijken, maar als het zo lekker gaat als vandaag, dan hebben we er alle vertrouwen in dat ze ons vanaf nu flink achter haar aan zal gaan laten rennen.

Vakantie in de Betuwe

De lente is begonnen. Opa Bert en oma Lineke zijn twee weken naar Japan op bezoek bij oom Han en tante Yoshiko. Dus wij passen op de poes en het huis bij hen in de Betuwe. Voor ons dus ook een vakantiegevoel.

Het begin van zo'n vakantie is voor iedereen altijd wel even wennen. Voor Merel is dat zeker niet anders. Zo'n eerste dag is het speelgoed en de boekjes die opa en oma hebben achtergelaten heel interessant en is het leuk om volop het huis te ontdekken.

Maar slapen in haar campingbedje in een vreemde kamer is tocht wel weer heel spannend. Ook al zijn al haar knuffels mee gegaan op vakantie en heeft ze haar eigen muziekschaapje en eigen matrasje, het is allemaal toch wel raar een ander uitzicht, vreemde geluidjes een andere geur. Dus 's middags slapen wil ze toch echt niet en 's avonds moet papa ook heel lang liedjes voor haar zingen wil ze haar oogjes toch helemaal toe laten vallen. Maar de volgende dag gaat het al wat beter en zo langzaam aan is ons meisje wel bijna helemaal aan haar nieuwe slaapplek gewend.

Een ander huis, dat natuurlijk niet helemaal is ingesteld op kleine kinderen, zorgt voor ons ook voor steeds opletten wat ons meisje aan het doen is. Soms hebben we het idee dat onze meest uitgesproken woorden tijdens deze vakantie zijn: "Nee Merel, niet doen". Terwijl deze woorden de afgelopen tijd meestal wel effect hadden en Merel dan wel terugtrok en wat anders ging doen, zijn we nu bij een punt gekomen dat ons meisje duidelijk haar grenzen wil uitproberen. Dus als we onze gevleugelde woorden weer zeggen, kijkt ze ons aan en gaat ze daarna vrolijk verder waar ze mee bezig was. Soms nog met een schepje er bovenop. Dan moeten we haar echt van de plek des onheils verwijderen, haar afleiden met iets anders, of haar soms even in haar sop gaar laten koken. Ook horen we dan Merels favoriete vraag van deze vakantie: "lopen"?

Ja, dat lopen is nu echt een uitdaging aan het worden. Het is lange tijd zo geweest dat wij het probeerden te stimuleren en Merel dan naar een paar stapjes alweer door haar beentjes zakte en op haar knietjes verder wilde. Als wij dan weer verder wilden lopen, bleef zij gewoon slap hangen. Nu wil ze graag de hele dag door lopen. Dat willen wij natuurlijk alleen maar stimuleren. Dus Merel voelt nu ook precies aan dat dit de magische vraag is om haar ouders weer voor haar kleine karretje te spannen. "Lopen"? En daar gaan we weer het hele huis en de hele tuin door. En dan wil ze ook nog "rennen"? En dan moeten wij vooral heel snel lopen en zij waggelt er dan zo snel ze kan bij. Heerlijk vertederend natuurlijk. Voorzichtig durft ze dan ook te lopen aan 1 handje. Eerst ging ze dan ook meteen zitten, of vroeg ze: "andere hand". Maar als we haar iets in haar hand geven of haar motiveren om toch wat stapjes te zetten, durft ze het toch regelmatig wel aan. Thuis op de bank wilde ze al wel regelmatig even los gaan staan, maar nu oefent ze ook steeds meer op de grond en staat ze steeds langer met een redelijk goed evenwicht.

Als dat oefenen zorgt er natuurlijk wel voor dat buiten ook een hele wereld voor haar open gaat en dat zitten in de wagen een stuk minder interessant aan het worden is. Dus dat gaat regelmatig gepaard met een luid protest. Voor ons ook weer een aanpassing, want dit ging lange tijd wel heel goed. Nu dus ook hier haar soms laten lopen en regelmatig even stoppen om haar even rond te laten lopen of kruipen.

Ja, dan lijkt het erop dat onze kleine dreumes eindelijk haar laatste stapjes richting het loslopen aan het maken is. Anderen zeggen steeds tegen ons dat we als ze eenmaal loopt nog wel eens terug zullen verlangen naar de tijd dat ze dit niet kon. Dat geloof ik best wel, maar ik kijk ook heel erg uit naar het moment dat ons meisje zelfstandig lopend de wereld kan ontdekken en wij steeds achter haar aan mogen rennen. En dat we weer onze gevleugelde woorden: "nee Merel, niet doen" mogen roepen.

Dagelijks leven

Lang geleden dat ik een verhaal heb geschreven over ons kleine meisje.

Ik vraag mezelf dan af, is het gewoner aan het worden om Merel in ons leven te hebben.

Aan de ene kant is dat natuurlijk wel zo. Een leven met haar is zo normaal geworden, we zijn nu echt een gezinnetje waar zij natuurlijk een heel grote rol in speelt. Zij maakt van ons een gezin, in plaats van een stel. We hebben zo langzaamaan ook ons dagelijks leven gevonden met kindje. De enigszins vaste tijden voor het eten, het slapen en het spelen. En de trucjes om het allemaal zo gemakkelijk mogelijk te laten verlopen. Het heeft even geduurd, voordat ik mezelf echt mama voelde, maar dat gevoel is nu toch wel echt geland. En dat voelt goed. Natuurlijk blijven de twijfels over of ik het allemaal wel goed doe. Maar ook vaak merk ik wel dat het allemaal wel lukt en dat ik van haar ook reacties krijg waaruit blijkt dat het wel goed gaat.

Maar er is ook een kant die -tot nu toe in ieder geval- aanvoelt alsof het nooit gewoon zal worden. Het volgen van de ontwikkeling van zo'n kleine dreumes is zo bijzonder en elke dag weer nieuw. Elke dag leert ze bij en zie je dat ze steeds meer een persoontje aan het worden is. Het leren praten blijft als een speer gaan. Merel vindt het heerlijk om te zingen, ze kent veel liedjes. Bijvoorbeeld K3 vindt ze nu al helemaal geweldig (help). Ze begint de dag vaak al met een liedje en kan allerlei liedjes zingen. Natuurlijk kent ze niet de hele tekst, maar het is vaak wel herkenbaar. Bij de K3 liedjes, komen ook al beginnetjes van handgebaartjes. Taal begrijpen gaat dan ook vrij gemakkelijk. Als Bart en ik ergens over willen overleggen, moeten we soms al wel voorzichtig zijn met wat we zeggen, want ze pikt zoveel mee.

Lopen, tsja wat zullen we daarvan zeggen. We hebben een echt knietjeslopertje. Opstaan, gaan zitten en op- en afklimmen gaat allemaal met het volste gemak. Ook het lopen aan de vingers gaat steeds soepeler, maar ze lijkt het loslaten allemaal wel erg spannend te vinden. Donderdag moeten we naar het consultatiebureau en dan zullen we eens overleggen of we misschien even bij de kinderfysiotherapeut om tips moeten gaan vragen.

Maar de leerstapjes blijven dus elke dag weer een verrassing. Soms kan ik opgaan in het dagelijkse leven en opeens worden gegrepen door een opmerking of een liedje of een knuffel. Dat is toch wat het moederschap een gouden randje geeft!

music maestro

Mijn muziekrepertoire is de laatste tijd wel erg veranderd als je het vergelijkt met een jaar of 5 geleden. Als ik nu een cd'tje opzet is dat niet meer van Beth Hart, Anouk of Life of Agony, maar eerder het babyliedjesboek, of de babyceedee of liedjes met een hoepeltje erom.

Maar als ik die cd's erin stop zit Merel al vaak voor de box klaar en begint ze al heen en weer te wippen als de muziekjes beginnen te spelen. We hebben een aantal favoriete liedjes en die herkent ze feilloos. Bij een liedje over tanden poetsen, begint ze meteen een poetsbeweging te maken en bij een ander liedje gaat ze rondjes draaien. 

En meezingen, dat kan onze kleine meid ook heel goed. Als we samen een liedje zingen, laat ik haar altijd woordjes invullen en dat gaat bij echt heel veel liedjes heel goed. Gisteren zong ik het liedje van Alfred Jadokus Kwak (Spetter Pieter Pater....), dat kende ze naar mijn idee nog niet zo goed. Na een paar keer voordoen, kom ze al heel goed meezingen. En ook het liedje van Bob de Bouwer, het lied Schaapje heb je witte wol en oh, oh Merel (mijn versie van oh, oh den Haag) kent ze al heel goed. Bart gaf hierbij terecht aan dat ze die gave niet van hem heeft, want hij kan liedjes altijd heel slecht onthouden.

En dan horen we haar ook steeds vaker zelf liedjes zingen. Eerste denk ik dan dat ze een eigen deuntje aan het maken is, maar als ik goed luister hoor ik dan toch bekende woorden en blijkt ze echt liedjes te zingen. Gisteren nog was ze met pop klap eens in de handjes aan het zingen, met de gebaren en alles erbij.

Ja, natuurlijk dan zit ik intens te genieten en ben zo trots op de kleine spruit.

Ziekenboeg

We hebben er hier een pittige anderhalve week opzitten.

Vorige week dinsdag had ik een gezellig dagje thuis met Merel. Er leek niets aan de hand, ze had 's middags goed gegeten en ze was heerlijk aan het spelen, kletsen en zingen.

's Avonds toen Bart thuiskwam gingen we aan tafel om te eten. Opeens had ons meisje helemaal geen zin meer om te eten. Nu heeft ze dit wel eens vaker en Bart en ik hadden allebei het idee dat ze ons aan het uitdagen was en dat we ook wel een beetje streng moesten zijn. Dus met veel aandringen en afleiden en andere kunstjes hadden we nog redelijk wat naar binnen gekregen.

Op het einde van de dag krijgt Merel nog een flesje, vooral omdat ze niet altijd genoeg drinkt door de dag heen. Dit wordt over het algemeen met vrij veel enthousiasme ontvangen. Maar na een slokje wilde ze al niet meer. Dat vond ik wel een beetje raar. Ze was echter nog levendig genoeg en wilde op de bank gaan staan en met haat popje spelen. En toen uit het niets gooide ze al haar eten eruit. Het bleek dus dat ze keimisselijk was geweest en daarom logischerwijs ook niet echt zin had in eten.Wij voelden ons ondertussen natuurlijk flink schuldig over het feit dat we zo hadden aangedrongen met eten.

Het was bedtijd, dus we hebben haar maar in bedje gelegd. Toen heeft ze nog twee keer overgegeven. Arm meiske. Nou ja, zij vond het overgeven natuurlijk helemaal niet leuk. Maar daaromheen had ze verder genoeg plezier. Hoe zo'n kleintje toch zo flexibel kan zijn. De ene minuut je hele maaginhoud eruit gooien en de volgende minuut volop aan het lachen en kletsen. 

Woensdag moest ik werken. Die dag heeft ze veel geslapen en weinig gegeten, maar ook niet overgegeven. Donderdag was ik weer vrij en begon het allemaal weer. Overgeven en nu samen met diarree. Je voelt je dan zo machteloos als je meisje zich niet lekker voelt. 

Ondertussen hadden we gehoord dat mijn moeder ongeveer tegelijk met Merel ziek was geworden. Dezelfde klachten, maar dan ook met een blaasontsteking erbij. 

Die nacht kon ze moeilijk in slaap komen, dikke tranen en ze voelde zich duidelijk niet lekker. Toen ik haar even bij ons in bed had genomen, bleek echter dat Bart ook helemaal niet lekker was. Die moest ook overgeven en had koorts. 

Oh jee, zat ik met twee zieke gezinsleden. Vrijdag en zaterdag waren pittige dagen, zorgen voor de zieken. Terwijl ik zelf ook steeds meer merkte dat ik echt niet lekker was. Keelpijn, verkouden, wankel op mijn benen. Maar ik had steeds in mijn hoofd: "ik kan niket ziek worden, want ik moet voor Merel zorgen". Het leek iets beter te gaan met Bart, dus toen ik van mezelf iets meer op Bart mocht gaan leunen, ging bij mij het licht uit. Ja hoor, precies hetzelfde. Ook overgeven, koortsig en zwak, ziek en misselijk. Daar lagen we dan met z'n drieen. En mijn vader die donderdag was langsgeweest, die bleek ook aangestoken te zijn door dit hoog besmettelijke virus.

Zondag heeft Bart in de ochtend zijn ouders gebeld en die zijn uit Opheusden gekomen om voor Merel (en een beetje voor ons) te zorgen. Zodat wij een groot deel van de dag hebben kunnen slapen en uitrusten. En maandag konden we nog niet gaan werken. Mijn moeder is toen gekomen om voor Merel te zorgen.Die was ondertussen weer redelijk opgeknapt. Wel zijn we toen nog even langs de huisarts geweest om Merel na te laten kijken, die was toen al een kleine week aan het overgeven en met diarree. Gelukkig bleek alles er goed uit te zien. Ze at en dronk ondertussen  ook wel weer redelijk goed.

Dinsdag en woensdag nog veel rusten en dutjes hier en daar. De luiers vol namen bij Merel steeds af en het werd ook weer wat normaler in die luiers. 

Bart en ik voelden ons sterk genoeg om het er donderdag maar weer eens op te wagen om naar ons werk te gaan. Mijn moeder was er weer om op Merel te passen. Wel weer even wennen. Weg zijn van Meertje en geen dutjes. Maar het is ons allemaal meegevallen. Merel had zelfs een goede dag gisteren. Ook in de luier zag alles er weer ongeveer normaal uit.

Als je erin zit, kun je je niet voorstellen dat je je ooit weer goed gaat voelen. Maar gelukkig hebben we dit ook weer allemaal doorstaan. We hebben nog wat naweeen, met een dochtertje die nu 's avonds niet meer zo gemakkelijk wil gaan slapen en soms 's nachts wakker schrikt en dan heel hard haar ouders wakker schreeuwt. Hopelijk vindt ze vanzelf weer haar rust in de nachten. Dat was altijd haar sterke punt.

Babbelbox

Ik denk dat we er niet meer omheen kunnen, wij hebben het leven gegeven aan een echte babbelbox!

Dat kleine mondje staat bijna alleen maar stil als ze lekker aan het slapen is en soms als ze televisie kijkt. Als Merel wakker wordt begint ze meteen te kletsen. Hartstikke gezellig is dat. Ik ga 's morgens altijd eerst even lekker liggen luisteren naar haar verhaaltjes. ze vertelt oevr Iejoor, haar favoriete knuffel en over Be (schaapje) en konijn die ook in bed liggen. Soms hoor je haar over haar vriendjes die beneden zijn praten (Bumba, Elmo, Pop, Nijno, Po, LaaLaa). Als ik nog wat langer wacht hoor ik vanzelf of ze klaar is om op te staan. Want dan is mama aan de beurt in haar verhaaltjes.

Als ze haar moeder echt wil laten smelten, gaat Merel een liedje zingen. Dan hoor ik opeens: "oh, oh Merel" (zelfverzonnen liedje), of "Bob e Bouwe, eheheeh maakum" (Bob de Bouwer, kunnen wij het maken). Heerlijk zo'n babbelbox.

Merel wil op dit moment echt zo'n beetje alles nazeggen. Ik verbaas me over hoeveel woordjes ze al niet kent. Bij de boekjes die we vaak lezen, kan ze echt veel van de plaatjes benoemen. De dieren worden nu niet meer aangeduid door hun geluid, maar krijgen een eigen naam. Er is niks met met die woordenschat van ons meiske. 

Een ook voor de woordjes combineren, draait ons meisje haar hand niet om. Twee en zelfs drie woordjes zet ze al achter elkaar. Natuurlijk kan ik nu weer niet op de voorbeeldjes komen. Dingen zoals: "papa open", "mama neus",  "Merel op", "Iejoor mee". 

Met het praten wordt de eigenwijsheid ook steeds wel wat sterker. Ze kan steeds beter aangeven wat ze wil, maar natuurlijk ok wat ze niet wil. Favoriet bij het eten is: "okee, kaar". En "nee" komt er ook met het grootste gemak uit.

Het enige moment dat ik even tijd heb om te schrijven over onze babbelbox is als ze rustig aan het slapen is. Anders hangt ze de hele tijd aan mijn been en wil ze op alle knopjes duwen van de computer (van wie zou ze dat nu hebben??). Maar nu hoor ik zachte kreetjes die overgaan in eerder genoemde verhaaltjes en liedjes. Dus ik ga ons meisje maar weer eens uit haar bedje vissen en een grote knuffel geven. 

Stap stap stap

Merel doet momenteel niets liever dan rechtop staan. Al dat zitten heeft ze wel zo'n beetje gezien nu. De bank en de hocker zijn de favoriete plekken om zich aan op te trekken. Ook zelf weer op de knietjes gaan zitten gaat dan steeds beter. Gelukkig valt ze steeds minder. Ze kan nog niet helemaal los staan, maar staat wel steeds stabieler en aan 1 handje staan zien we steeds vaker. Oom Erik was met Sinterklaas ook even met haar bezig en toen stond ze even alleen, daar schrok ze zelf van en toen was het weer gedaan natuurlijk.

Maar dat steeds weer op de knietjes om dan vooruit te komen is ook niet heel erg handig, heeft ons meisje nu besloten. Dus zo kwamen de eerste stapjes rond de hocker, langs de bank en op de bank. Daar is echt geen kunst meer aan na even oefenen, aldus Merel. Vandaag zag ik haar ook voor het eerst de kleine overgang maken van de bank naar de hocker, dus 1 handje op de bank, 1tje op de hocker en dan handje los en stapje naar de hocker. Weer een mijlpaaltje.

Aan de vingers stappen vindt ze ook steeds leuker om te doen. Vooral haar nichtje Sam is flink met haar aan het oefenen. Dat vindt Merel ook helemaal geweldig, haar grote nicht die haar dan alle aandacht geeft.

Maar met ons wil ze ook steeds vaker ervandoor. Als ik haar dan op haar knietjes wil neerzetten om te gaan spelen, blijft ze recht staan en wil ze weer stappen, stappen, stappen. 

A small step for the world, a giant step for Merel, Wendy and Bart :0)

Volgende pagina »